دستان كودكی ام

روی هیچ درختی

یادگار ننوشت

پاهای بلوغم نگشت

مگر در كوچه های

 پیر شهر

اكنون

 دوره كرده است مرا

چهل زمستان نابرابر

چهل بهار خشك

چهل

مشت

 پوچ واشده

چهل پیراهن خیس

پاره شد و

یوسفی در كار نبود

رستما

نوشدارو

 بهانه ای بیش نیست

سهراب را دلش داد به باد

          چهارم دی 1390